فخرالسادات محتشمی‌پور اين روزها موضوع کارآفرينی علاوه بر حوزه‌های دانشگاهی مورد توجه بخش‌های مختلف دولتی و غيردولتی قرار گرفته است که اصل موضوع مثبت و قابل تحسين است اما در عين حال اين نگرانی که کارآفرينی هم مانند مقوله‌های ديگر در دوران‌های گذشته تنها يک مد باشد و جريان مدگرايی آن را بر سر زبان‌ها انداخته باشد، وجود دارد و آنچه اين دغدغه و نگرانی را تشديد می کند دريافت‌ها و برداشت‌های متفاوت از آن، معانی و تفاسير متفاوت و گاه متعارض با آن است که می تواند اقدامات مرتبط را خنثی ساخته و حتی گاه اثرات و تبعات منفی به بار آورد.
شايد وقتی طرح ملی ترويج فرهنگ کارآفرينی و توان‌افزايی زنان کارآفرين به سفارش وزارت کشور دولت خاتمی کليد خورد، تصور نمی شد روزی اهميت اين مسأله به نحوی تبيين شده باشد که حتی آنان که با اشتغال زنان مخالفت می ورزند و يا حداقل آنرا اولويت اول برای توجه و برنامه ريزی نمی‌دانند، نيز ضرورت توسعه اجرای کارآفرينی را مورد تأکيد قرار دهند.
خوشبختانه يکی از دستاوردهای گرانقدر اين طرح علاوه بر تهيه بانک اطلاعات زنان کارآفرين کشورمان تأسيس دو انجمن زنان مدير کارآفرين و انجمن ملی زنان کارآفرين در تهران بود که اولی از وزارت کار و امور اجتماعی و دومی از وزارت کشور مجوز گرفت و به موازات شکل‌گيری و انجام فعاليت‌های اين دو انجمن، نهادهای غيردولتی ديگری با اهداف و برنامه‌های مشابه در استان‌ها پا گرفت. و اينک اميد می رود با توجه به اين که اين نهادها مؤسسات توسط خود زنان کارآفرين تأسيس شده است، امکان و احتمال انحراف سياست و برنامه‌های دولتی برای حمايت از کارآفرينان و توسعه کارآفرينی کمتر شود.
انجمن زنان مدير کارآفرين که يکی از مهمترين اهداف خود را توسعه فرهنگ کارآفرينی می داند در اين رابطه هرساله مبادرت به برگزاری همايش در تهران و نشست‌های فصلی در استان ها می کند. و طی آن ضمن معرفی توانايی ها و قابليت‌های زنان کارآفرين عضو و غير عضو در انجمن و طرح الگوهای موفق برای نوکارآفرينان و فارغ‌التحصيلان دانشگاهی، مجال ارتباط مستمر و تبادل تجربيات برای کارآفرينان را فراهم آورند.
بديهی است تجربيات بومی در هر کشوری قابل فهم تر، قابل استفاده تر و عملياتی تر است، لذا زنان کارآفرين ايرانی با مستند کردن ايده‌های نوين خود و روند تبديل آن به کسب و کار، تجربياتی قابل بهره برداری برای فرزندان ايران ارائه می دهند.