ما بیست‌ساله‌ها

در فرهنگ ما ایرانیان جشن کارکرد ویژه‌ای دارد تا جایی که تداوم فرهنگ ایرانی و بقای سرزمینی‌مان را مدیون همین جشن‌ها هستیم‌. جشن‌هایی که در بزنگاه‌های تاریخی که دیگر امیدی به روزگاری نو، طلوع دوباره خورشید آزادی و بارش باران شادی  نبود، از پس پشت تاریخ چندهزار ساله به میدان آمده تا همبستگی و همدلی و امید در این سرزمین پاینده بماند. با چنین پشتوانه تاریخی به سراغ جشن ۲۰سالگی انجمن رفتیم. در ابتدا مسیر طولانی جلوه می کرد. سفری می‌بایست در طول تاریخ انجمنی که روزی تنها با چند چراغ روشن شده بود تا کورسوی امیدی باشد و اینک چلچراغی شده مجلس‌آرا و نورانی .

از ویژه‌نامه‌های انجمن شروع کردیم و در لابه‌لای صفحاتش چیزی جز مهر و دوستی نیافتیم. ایمان به کار داوطلبانه و عشق به کارگروهی در کنار چهره‌هایی که دیگر در بین مان نیستندو دیگرانی که هستند، با ردی از گذران عمر بر چهره و یا آنان که در گوشه‌ای فعال در نهادی یا سرزمین دیگر. دوست داشتیم این حس زیبا را با دوستان‌مان به اشتراک بگذاریم. پس فراخوان دادیم تا اعضایمان همراهمان شوند با دلنوشته‌ها، عکس‌ها، فیلم‌ها و هر آنچه می‌تواند تحفه‌ای برای جشن باشد. این گونه شد که «نوداد» به دنیا آمد تا کانال ارتباطی باشد برای ارتباط بیشتر و هم‌آوایی کوک‌تر و این‌گونه هارمونی در برگزاری جشن برقرار شد. در طول ۹ شماره نوداد هر بار به بهانه‌ای سراغ جشن ۲۰ سالگی رفتیم. درفرایند بازآرایی کمیته‌ها و کارگروه‌ها، ترمیم روابط داخلی انجمن، توسعه روابط بیرونی و حتی در رویداد جایزه نوآوری آزاده، همه جا سعی کردیم تا جشن بیست سالگی را به نقطه کانونی انجمن تبدیل کنیم.

امروز در روزهای پایانی خزان بی‌صبرانه، زمستان را آرزو می‌کنیم تا در آخرین هفته از دومین ماه آخرین فصل، بار دیگر گرد هم بیایم و هم‌پیمان شویم برای مسیری که آغاز کردیم و رسالتی که بر دوش داریم و آماده شویم که آن را به نسل دیگر منتقل کنیم. امسال بهار انجمن در زمستانی رخ می‌دهد که پایان شب سیه‌اش را پیش‌تر نوید داده‌اند. به امید دیدارتان هستیم‌.